Czy naprawdę potrzebujemy witaminy C? Czy można ją w siebie wlewać litrami? Kwas askorbinowy – powszechne lekarstwo na wszystkie problemy. Linus Pauling wzniósł tę witaminę na piedestał. Ten człowiek dwukrotnie okazał się laureatem Nagrody Nobla. Pauling był pierwszą osobą w historii, która otrzymała dwie nagrody naraz. W tym samym czasie, w 1965 roku Pauling na podstawie zaleceń niejakiego Stone’a, nakazał picie witaminy C. Najpierw zażywał trzy dzienne dawki tej witaminy, po których odczuł poprawę samopoczucia. Opublikował książkę zachęcającą wszystkich do zażywania tej witaminy, jako remedium przeciwko infekcjom. Ludzie uznali ją za panaceum, że witamina C zmusi wszystkie drobnoustroje do opuszczenia globu. Pauling stwierdził również, że nie ma przeciwwskazań do tego, aby zażywać 3000 jednostek, co stanowi 50-krotność dziennej normy. Apteki zaczęły sprzedawać duże ilości tej witaminy. Chorzy na raka nalegali, aby podawać im jej duże ilości, ponieważ sam laureat Nagrody Nobla rekomendował ten lek. Pauling powiedział, że nie ma żadnych skutków ubocznych, ale siedem miesięcy później jego żona zmarła na raka żołądka. Oczywiście witamina C jest witaminą, której potrzebujemy, ale jeśli mamy zbilansowaną dietę, to wystarczy nam dzienna dawka warzyw.
Najwięcej tej witaminy zawiera papryka, szczególnie mrożona. Zawsze i we wszystkim powinniśmy trzymać się złotego środka, umiaru i przestrzegać zasad.

O koronawirusie…
WHO ostrzega, że ​​należy częściej myć ręce, starać się nie rozprzestrzeniać infekcji, myśleć o innych i wspierać swoje ciało. Populacja powinna rozwinąć odporność i dopiero wtedy ludzkość będzie w stanie pokonać nowego wirusa. Najczęściej wirusem tym można zarazić drogą kropelkową, poprzez kaszl lub kichanie. Częste mycie rąk pomaga uniknąć infekcji. Eksperci wirusologii stwierdzili, że 10% populacji może nie odczuć symptomów chorobowych wywołanych przez tego wirusa.

3. W następnej części ŚWIADOMIE NA TALERZU.